Ποίηση

Ποίημα "Πτωχευμένη Αλεξάνδρεια" - Ποιητική συλλογή 

"Φλεγόμενη Βαβέλ"

Ανεπαρκείς οι γέροντες της του δήμου εκκλησίας

οι πραίτορες την όψη κερματίζουν της πολιτείας

και οι επαναστάτες μεστώνουν αργά πτωχευμένοι

σε ποια Αλεξάνδρεια ενυπάρχω ως άνθρωπος

όταν για τον κόσμο η Δημοκρατία πια μένει άπολις.

Απόψε νιώθω πως διακυβεύεται όλη η ελευθερία μου

κι ορθόδοξος τρόπος σωτηρίας αναρωτιέμαι αν υπάρχει

φοβάμαι τα μίλια που είναι να βαδίσω στην επαχθή οδό

όχι της λεηλασίας, μήτε του χάους, μα της τυφλής κολακείας

η οποία ξεγελά την πιο τυφλή ακόμη δικαιοσύνη.

Ο ευαγής ειρμός της ανάλγητης φρουράς της βιβλιοθήκης

δηλώνει την πώληση της γνώσης πια ως πόρνη με κηδεμόνα

τα νόθα τέκνα της πάντοτε υπερφίαλης αγωνιστικής πτώσης

που κυριεύει ο γνωστός άγνωστος εραστής με το προσωπείο

της ανέκφραστης αιμοσταγούς ταυτότητας του παγκόσμιου.

Εν αγνοία άνθρωποι παρανοήσατε την ορθή αλήθεια

ξεγελαστήκατε από την καταναλωτική μανία της ηθικής σας

γεμίσατε την ψυχή σας εχθρούς και χίλια παράσιτα φοβίας

υψηλά χτίσατε τείχη και εγκλωβιστήκατε σε μαύρες ημέρες

πολιορκιμένη Αλεξάνδρεια από την ίδια σου την κτίση.

Απόψε νιώθω πως διακυβεύεται όλη η ελευθερία μου

κι ορθόδοξος τρόπος σωτηρίας αναρωτιέμαι αν υπάρχει

άρχοντες και λοιποί, άρατε πύλες Αλεξάνδρειας στο φως

οι σωτήρες διαθήκης τετέλεσθαι ειπώντες, απήλθαν

ζώντες εν ειρήνη και αγάπη της οικουμένης.

 

 

Ποίημα "Σύγχρονη Πόρνη της Καινής Διαθήκης" - 

 Ποιητική συλλογή "Φλεγόμενη Βαβέλ"

Άβυσσο ν' αναπνέεις, τι δύσκολο πράγμα...

άρρωστες δείχνουν οι μοίρες μου, κόβονται οι φλέβες μου ως στάχυ

μόνη... τους χτύπους ακούω στην πόρτα απ' το αθώο κορίτσι που υπήρξα

δάκρυα στάζουν στη μήτρα μου, πόρνη... και 

στέκω μητέρα ηδονής που δεν νιώθω.

Ένας ακόμη εισβάλλει εραστής, με λιβάνι, θυμάρι να καίω τις κραυγές

σπέρμα αφήνει και χρήματα άθλια ξερά

στο κρεβάτι, δεν φτάνουν φωνάζω

δίχως απάντηση κλείνει η πόρτα και χάνομαι

πάλι στα πέπλα του μάρτυρα

άκουσε λίγο... φωνή θυσιάζω να υπάρξω

δειλά μα το νήμα της κόπηκε κάπου

άκουσε λίγο... ψυχή μεγαλώνω στο σώμα

αυτό και συ κρίνεις τον βίο μου;

Είμαι γυναίκα σου λέω και δείχνω το στήθος μου μήπως πιστέψεις

μάταια... αφού δεν γνωρίζεις πως ρώγες φιλούν 

οι άγγελοι και λάμβαναν φτερά

Είμαι γυναίκα και πόνος υπάρχει στο σώμα μου 

πάντα, καθώς αναμνήσεις γεννώ

μνήμες ενός παραδείσου χαμένου στους χάρτες καινής διαθήκης.

Ίσκιος άχραντος βρέχει το τώρα στα μάτια μου,

βλέπω μονάχα το κόκκινο φως

ζω Ιφιγένεια κρυφή, σε διαδρόμους γυρεύοντας

θυσία ορθή να προσφέρω

νίκη ζητώ της ψυχής μου, φοβάμαι... φοβάμαι

πως κόλαση πατώ και θα πνίγομαι

σώστε με πάλι θα λέω στον ύπνο μου ενώ...

προσπαθώ να ξυπνήσω ξανά ως θύμα

ίσως γιατί τον καθρέφτη κοιτάς και, ραγίζει

την ιδέα του εαυτού σου για λίγο.

Άβυσσο ν' αναπνέεις, τι δύσκολο πράγμα...

άφρονες στέκω νεκρή πια στα πόδια σας,

έρημο άνθος πλοηγός αθανασίας

κέντησα κάθε ημέρα μου πάνω στον χρόνο και

φεύγω, καντήλι αναμμένο να 'χω

μη λυπηθείτε εσείς που με σκέφτεστε, έχω πεθάνει

ξανά και ξανά σε αυτό το δωμάτιο

μόνο που τώρα τα μάτια μου δεν θα τ' ανοίξω

ξανά να το δω ευτυχώς...

Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις Ελληνικού Νόμου Ν.2121/1993 όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα, και τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας.

 

Φεύγω

Φεύγω απ' το χρώμα, τη φυλή και την ταυτότητά μου

φεύγω... με τρομάζουν τα μέτρα που διανύει το μίσος

φεύγω απ' τις γειτονιές,μεγαλώνουν ψυχές άρρωστες

τα δικά σου παιδιά και τα δικά μου με μολυσμένο νου

φεύγω να μη βλέπω, αγρίεψε ο κόσμος μ' ανάρμοστες

σκληρές ντύνει τον Θεό του λέξεις, και εγώ να φεύγω.

Φεύγω, το αίμα του πολέμου δεν θέλω να με αγγίζει

ο εμφύλιος χρόνια νύχτα είναι σκληρής πορνογραφίας

πόσο ν' αντέξω, γδέρνουν την αλήθεια να φανεί ψέμα

μάλλον της εποχής κακό είναι ότι δεν γεννήθηκα θύτης

μονάχα έχτιζα από συντρίμμια των αμαρτιών τη φυγή

φεύγω και με το νύχι χαράζω στον τοίχο εκπορεύομαι.

Φεύγω... φτιάξαν σπίτια να μείνω τα δάκρυά μου

μια ολόκληρη πολιτεία που μπορείς να μεγαλώνεις

να μεγαλώνεις πλάι στο διαφορετικό δίχως νευρώσεις

φεύγω και όποιος ακούει, όποιος άκουσε ας έρθει

θα προσμένω κρατώντας της ασετυλήνης το φως

μακριά απ' ότι μας σκοτώνει σήμερα, το σκοτάδι.

Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις Ελληνικού Νόμου 2121/1993 όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα, και τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας.

Αγάπης Άγγελος

Διαβάτες της πόλης γνωρίστε την πρόθεση πάντων

το χάδι ανθρώπινης ύπαρξης στάζει οδύνη

και η αγχόνη της ανάγκης στέκει μετέωρη εκεί στο βήμα,

προσμένοντας το νέο της θύμα.

 Οι σιωπηλοί χρησμοί της αθωότητας στέκουν δίχως ερμηνεία.

Σταγόνες δακρύων απρόσμενα καρφώνουν τη συνείδηση.

Τι είδες; Τι ξέχασες;

Μια φυλακή η ζωή σε πνιγμένα όνειρα.

Χαμός, σκοτάδι, χωρισμός, τέλος.

Σπαρμένα κύματα της αλλαγής γυρεύουν μία πνοή φωτός,

μάταια όμως αφού μόνο σύννεφα μ' αφήνουν να οραματίζομαι.

Πες μου, έχεις δει το φως; Περισσότερο φως.

Οι σταθμοί σε αυτή την πόλη δεν έχουν προορισμό,

απλά αφορμές αποτελούν  να φύγεις μακριά από ότι ζεις.

Προσεύχομαι, κάθε βράδυ προσεύχομαι,

γιατί η σιωπή αυτή σημαίνει πως κάποιος με ακούει.

Έζησα πολλά χρόνια κρυμμένος σε λέξεις,

χτενίζοντας την καθημερινότητα μήπως βρω τον λόγο.

Κυλίστηκα στο πάτωμα, όπως η σκιά μου,

να βρω το βάθος του μετέωρου Εγώ.

Ένιωσα ανάπηρος, ναι έτσι ένιωσα.

Γιατί;

Το βάρος της δικής μου μοίρας με στοιχειώνει.

Τα χείλη μου δειλά αισθάνονται τον πυρετό της ευθύνης.

Γυμνός παραμιλώ για τις κορυφές του Άδη

που μ' έστειλε αυτός ο διψασμένος καταυλισμός των παθών.

Ανάσα. Αλλάζει δρόμο, κάνε το βήμα σου γοργό.

Η μυρωδιά της ανθισμένης όχθης της αγάπης μιλά στις αισθήσεις.

Πράγματι αυτό είναι το σημάδι.

Όλα συμβαίνουν για να μάθεις να αγαπάς

και εγώ αποδέχομαι πια πως είμαι μαθητής

αυτής της διδασκαλίας του κόσμου.

Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις Ελληνικού Νόμου 2121/1993 όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα, και τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας.

Τα χρόνια της αθωότητας

Μοίρας μυστήριο, μια γέννηση όμοια με τέχνη

πρόθυμοι ύμνοι βαπτίζουν την αθωότητα ενός οδοιπόρου

Μίδας της σύγχρονης κάρας μιας φιλάσθενης πόλης

μέτρο της ζωής του μονάχα στιγμές και αναμνήσεις.

Ώριμος νους συλλαμβάνει τη λήθη στο δρόμο του ονείρου

νέος αγνός επαναστάτης ναών προσδοκίας αποκτά ανθισμένη ψυχή

πρόσωπο είναι μικρής ηλικίας, και θυμάται παιχνίδια εκδότες του δρόμου

χάραζε χάρτες μνημεία ο ανδρείος μονομάχος της άποψης.

Μόνος εραστής, στων αστεριών το φως δήλωνε δέσμιος ανάγκης

ένα λεπτό σημασίας και αγάπη στοργής ισχυρισμοί μιας πορφύρας πηγής

ένωση ήχων με εικόνες εποχής, και ως υφάντρες κεντούν οι πληγές

μάχη του χρόνου, δε γέρασα όσο νομίζεις γυναίκα... συνωμοτώ με την αθανασία.

Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις Ελληνικού Νόμου Ν.2121/1993 όπως έχεις τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα, και τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας.

Ενυπνίου Λόγος

Προφήτης της ζωής σου δεν υπήρξες ποτέ

γι’ αυτό και τώρα βρίσκεσαι εδώ

σε μια παγωμένη αίθουσα αναμονής

προσμένεις την τιμή γι αυτό το τελευταίο ταξίδι.

Συνήθης ύποπτος ο πόνος,

στέκει εκεί μπροστά σου με το λευκό του πρόσωπο

έτοιμος να σου προσφέρει την έξωση από κάθε ελπίδα

μα εσύ γυρεύεις ακόμη αυτές τις χαμένες λάμψεις,

το σύμβολο μιας τυφλής επανάστασης

που η προδοσία του εαυτού σου ήταν να είναι κάποιος άλλος.

Στην αποκαθήλωση του γυμνού σώματος της συνείδησης

ζητάς παρακλητικά μία άτολμη φυγή από το χρόνο,

μα ο δήμιος ήταν η φιγούρα

που κοιτάς επίμονα τώρα μέσα στον καθρέφτη.

Αιφνίδια, ένας ήχος εισβάλλει

από το βάθος των γραμμών του τρένου

έρχεται…μα εσύ μόλις έχεις ξυπνήσει.

Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις Ελληνικού Νόμου Ν.2121/1993 όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα, και τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας.