Παναγιώτης Θεοτόκης Λάκκας: «Σκοπός να φτάσεις στο Θεό της ψυχής σου, όποιος και αν είναι αυτός»
Συνέντευξη στην Αργυρώ Μουντάκη
Ο Βόλος είναι μία πόλη που συνεχίζει και εκ του μακρόθεν (σωματικά, γιατί ψυχικά βρίσκομαι πάντα πολύ κοντά σε αυτήν) να με εκπλήσσει με τον πολιτισμό και τους ανθρώπους της. Είναι μία πόλη μοναδική, με ανθρώπους του πολιτισμού και της τέχνης, που καμιά φορά τους βρίσκεις να κάνουν για τα προς το ζειν διαφορετικά από την τέχνη τους επαγγέλματα. Τον Παναγιώτη Θεοτόκη Λάκκα τον γνώρισα προσωπικά και εκτίμησα την σεμνότητα και το ήθος του. Χαίρομαι που με την εξαίρετη ποιητική συλλογή του «Βαβέλ» έχουμε τώρα την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε καλύτερα. Γιατί ο Βολιώτης ποιητής ξεδιπλώνει την ψυχή του στα ποιήματά του και ανοίγει ορίζοντες για μακρινά ταξίδια.
Στην ποίηση αγάπησα….
τις αλλαγές. Όταν γράφεις οι λέξεις μετουσιώνονται σε όνειρα, επιθυμίες, πάθη. Συμβαίνουν τόσες ανατροπές μέσα σου, που κι εσύ ο ίδιος από ένα σημείο και μετά, ακολουθείς την ηχώ της ψυχής σου να σε καλεί να γράψεις με αυτόν τον τρόπο, με αυτές τις λέξεις και να μην χρησιμοποιήσεις τίποτα περισσότερο παρά μονάχα τον καθρέφτη του κόσμου και του εαυτού σου. Σύμμαχός σου σε αυτό η αλήθεια, προτέρημα η αυτοκριτική.
Φλεγόμενη Βαβέλ σημαίνει…
πολυφωνία και ύπαρξη ενός σκοπού. Ο σκοπός να φτάσεις στο Θεό της ψυχής σου, όποιος και αν είναι αυτός. Το μόνο βέβαιο είναι πως στην οδό που θα χαράξεις, θα καείς μέσα στο «Εγώ» σου, προσπαθώντας να το αποτινάξεις από τις πράξεις σου. Ο Ουγκώ έλεγε, «Αν δείτε ένα ποιητή να ζωγραφίζει την κόλαση, ζωγραφίζει την ζωή του».
«Ο Κομιστής των Ουρανών»
Το σώμα σκίστηκε στις πλάτες, η ψυχή μου σείστηκε
πρωτόπειρα σαν λυτρωτική απάντηση πρόβαλαν τα φτερά
κάπως έτσι μαθαίνεις να πετάς, μονάχα πάνω απ’ το έρεβος.
Αισιοδοξία…
πως κάποια μέρα ο Κεμάλ θα βρει το Χατζιδάκι και θα του πει, «Καληνύχτα Μάνο, αυτός ο κόσμος αλλάζει…».
Απαισιοδοξία…
γιατί ακόμη είμαστε αμαθείς και γράφουμε το άνθρωπος με μικρό άλφα, αντί για κεφαλαίο.
«Σύγχρονη Πόρνη της Καινής Διαθήκης»
Άβυσσο ν’ αναπνέεις, τι δύσκολο πράγμα…
στο φως με τα μάτια στραμμένα ψηλά, σε εκείνους που έφυγαν και με πίστεψαν, σαν ένα νέο ονειροπόλο που έχει κάθε δικαίωμα να ελπίζει στην αγάπη και την δύναμη των λέξεων. Να ελπίζει πως κάποτε θα μιλήσει στις ψυχές των ανθρώπων γι αυτή την αυτονόητη επανάσταση της αγάπης.
«Το Παιχνίδι των Χαμένων Στιγμών»
…να βγαίνει κείνη η ώρα που πρόσμενε να βρει όλα αυτά που δεν πράξαμε
βγαίνει, η λέξη αυτή που ακούμε δηλώνει ετοιμότητα
την ετοιμότητα ν’ αφήνεις τη βόλεψη για την ελευθερία όλων.
ακροβατεί ακόμη σε παλιά πρότυπα, νέες πληγές και μοντέρνους καταναλωτισμούς της ψυχής. Στειρωμένη από παιδεία και εγκαταλελειμμένη στην τύχη της, να αγωνιά για το αύριο και την ίδια στιγμή να δίνει γη και ύδωρ για ένα ανούσιο θαυμασμό στον ψηφιακό κόσμο. Ελπίζω να βρει τα βήματά της, να νιώσει την δύναμη και την ευθύνη της, και να διεκδικήσει το νόημα της Ιθάκης του Καβάφη.
«Προσκύνημα στους Νεκρούς»
Κι εσείς ζωντανοί αγρυπνάτε στο παράθυρο της ιστορίας
μη σβήσει το τελευταίο κερί της ειρήνης για τον κόσμο.
Οι φίλοι μου…
είναι η οικογένεια που επέλεξα εδώ και είκοσι χρόνια. Μαζί μεγαλώσαμε τα όνειρά μας και μέσα από την διαφορετικότητά μας, μάθαμε να προσπαθούμε, να είμαστε ο εαυτός μας και να αντέχουμε τις όποιες αντιξοότητες της εποχής. Είναι σημαντικό να ξέρεις πως με κάποιους Ανθρώπους, μπορείς να μοιραστείς στιγμές.
Η μοναξιά…
είναι μία επιλογή, συχνά απαραίτητη. Σε αφυπνίζει. Γκρεμίζει τα τείχη που οικοδομούνε μέσα σου η καθημερινότητα και η ανάγκη. Σε νουθετεί στις λέξεις που θα προφέρεις ή θα γράψεις. Αν έχεις προσπαθήσει να συμβιβαστείς με τον εαυτό σου, η μοναξιά είναι καλή παρέα και σύμμαχός σου στη Δημιουργία.
«Μετανοών Αυτόχειρας ΙΙ»
Συγχώρα με κι έλα να παίξουμε απόψε
κρυφτό στ’ άστρα που χρωμάτιζα παιδί
εσύ στη γη κι εγώ στα πόδια σου πηλός
να πλάσεις μιας άλλης μου ζωής ηχώ
να μάθω σε ποια οδό έγερση νεκρών κείται.
είναι η διάθεση ορισμένων ανθρώπων να εκμεταλλευθούν, να κρίνουν ποια είναι τα επιτρεπτά όνειρα για εσένα, να ρυθμίσουν τη ζωή σου με τα δικά τους μέτρα. Έτσι και η οικονομική κρίση ήρθε ως ένας μεγεθυντικός φακός, να μας δείξει όλα αυτά στα οποία εθελοτυφλούσαμε για χρόνια. Η Ανθρωπότητα, θα πρέπει να αποφασίσει αν θα κάνει ένα βήμα εμπρός ή, θα καεί με τις στάχτες της θρησκείας και της πολιτικής. Γιατί αυτό που ζούμε είναι κατά βάθος μία Ανθρωπιστική Κρίση και λίγο πολύ το έχουμε συνειδητοποιήσει όλοι.
«Φεύγω»
Φεύγω απ’ το χρώμα, τη φυλή και την ταυτότητά μου
φεύγω… με τρομάζουν τα μέτρα που διανύει το μίσος…
Θα άλλαζα…
τη ροή της ζωής. Αν μπορούσα, θα επέλεγα να πεθαίνουν και να γεννιούνται οι Άνθρωποι όπως οι εποχές, μήπως μέσα από αυτούς τους αλλεπάλληλους θανάτους μάθουν επιτέλους να αγαπούν.
«Πτωχευμένη Αλεξάνδρεια»
Απόψε νιώθω να διακυβεύεται όλη η ελευθερία μου
κι ορθόδοξος τρόπος σωτηρίας αναρωτιέμαι αν υπάρχει…
Ο ποιητής…
είναι ένα δοχείο συναισθημάτων του κόσμου, συλλέγει στοιχεία τα οποία μέσα του δημιουργούν μία χημική αντίδραση, η οποία ξεσπά με λέξεις και δημιουργεί αυτά τα οποία αποκαλούμε ποιήματα. Ο ποιητής είναι ο κήρυκας, ο οποίος δηλώνει για την ποίηση πως είναι ο μισός δρόμος για την Θεοποίηση.
«Ο Ασυνήθιστος Κηπουρός της Βίβλου»
Όταν ακούω να βρέχει, απ’ το παράθυρό μου ρίχνω έναν σπόρο
κι έτσι κοιμάμαι πιο ήσυχος τα βράδια, κενός από ενοχές
μιας και προσέφερα ένα λουλούδι στην άνοιξη με όλες τις ευχές…
Η εκδήλωση στο Βόλο…
ήταν μία όμορφη εμπειρία, ένιωσα να μοιράζομαι κομμάτια της ψυχής μου, με Ανθρώπους που αποτελούν την οικογένειά μου. Θα ήθελα με αγάπη να ευχαριστήσω γι αυτή την βραδιά τον κ. Βασίλη Μητσάκη, την κα Αμαλία Γκιζά, την κα Ειρήνη Σκουλή, την Άννα Μαρία Τσικρικώνη Κατσαρού, τον Αλέξανδρο Βασιλείου, την Κατερίνα Δημοπούλου και τον Δημήτρη Παντελή. Ειδικές ευχαριστίες στους Ανθρώπους του όμορφου χώρου της «Περισπωμένης».
Από τότε που εκδόθηκε η Φλεγόμενη Βαβέλ νιώθω τον χτύπο της και προσεύχομαι κάθε βράδυ μαζί της, «Δι’ ευχών των στιγμών, του χρόνου που ταράζει τις ζωές, Κύριε της γνώσης και το φως της αληθείας, ελέησον και σώσον το όνειρο. Αμήν.»
http://fractalart.gr/panagiotis-theotokis-lakkas/
Ο εθελοντισμός δεν είναι οίκτος…
«Είναι φορές που τα βήματά μου μέσα στον κόσμο σχηματίζουν απλές ερωτήσεις. Μία όμως επαναλαμβανόταν τα τελευταία χρόνια και δυνάμωνε μέσα μου… «αισθάνεσαι;». Το περίεργο είναι πως αυτή η ερώτηση έχει τόσες πολλές, μα πάντα ακαθόριστες απαντήσεις. Τι σημαίνει αισθάνομαι αλήθεια, τι είναι εκείνο που μας διαχωρίζει από τη λεγόμενη αναισθησία, που – κακά τα ψέματα – είναι μία κάποια λύση επιβίωσης στην εποχή μας, αν φυσικά θέλουμε να τη δούμε έτσι. Τότε η μοίρα, η τυχαιότητα, ή ο Θεός, καθένας επιλέγει την πίστη του, με οδήγησε στο να αντικρίσω απλά μία ρήση, η οποία έλεγε, «αν έχετε μια ευγενική ψυχή, θα καταλάβετε μια μέρα πως η μόνη δυνατή ευτυχία είναι η προσφορά του εαυτού σας»».
Με αυτές τις λίγες, αποσπασματικά, λέξεις προσπαθεί να εξηγήσει πώς αντιλαμβάνεται τον εθελοντισμό ο 24χρονος Παναγιώτης-Θεοτόκης Λάκκας.
Ένας νέος άνθρωπος που αποδεικνύει ήδη στην πράξη – εδώ και αρκετά μάλιστα χρόνια – τον εθελοντισμό. Είναι από τα πολύ νεαρά, ενεργά, μέλη της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης Μαγνησίας. Στην ομάδα βρίσκεται από την ηλικία των 16 ετών. Άρχισε από τα «μετόπισθεν» και σήμερα έχει περάσει στην πρώτη γραμμή. Είναι μάλιστα και ο γενικός γραμματέας της Ομάδας.
Μεγάλωσε σε ένα χωριό, στη Μακρινίτσα, όπου συνεχίζει να ζει και να δραστηριοποιείται με τον αδελφό του στην οικογενειακή τους επιχείρηση με δριστέλες. Ένα παραδοσιακό επάγγελμα, που αργοπεθαίνει και προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανό…
Έως εδώ ο 24χρονος, μιλώντας στη «Θ», «ξεδιπλώνει» δύο πτυχές του εαυτού του. Υπάρχει όμως και μία τρίτη, που καθορίζει τη γενικότερη δράση και συμπεριφορά του: Την καλλιτεχνική. Γράφει ποιήματα και ήδη έχει εκδώσει μία συλλογή με τον τίτλο «Ορίζοντες…».
Η ποιητική συλλογή του εκδόθηκε πριν δύο χρόνια. «Προσπάθησα μέσα από αυτό το εγχείρημα να μεταφέρω τα συναισθήματα που βιώνουν μέσω του εθελοντισμού. Τον κόσμο, όπως θέλω να τον δω ή πιστεύω πως πρέπει να είναι…» σημειώνει χαρακτηριστικά προσθέτοντας ότι ένα μυθιστόρημα αποτελεί επόμενο στόχο.
Αξία έχει να ζεις τη στιγμή…
«Ο μετανοών αυτόχειρας» είναι ο τίτλος ενός από τα ποιήματα της συλλογής που ξεχωρίζει και οι γραμμές που τον εκφράζουν καταγράφονται σε αυτό: «Όταν πονάς γεννιέσαι και όταν θλίβεσαι δεσμεύεσαι, δεσμεύεσαι στην επαφή με την ουσία, εκεί όπου υπάρχει ελευθερία. Είναι όμως ελευθερία; Ζήσε τη στιγμή, αυτή είναι η αξία. Συντελεστής για το πάντα εσύ και ό,τι όμορφο ή κακό συμβεί, στα απομνημονεύματα του ονειροπόλου πάθους σου, με την αγάπη θα ενωθεί».
«Στην καλλιτεχνία με ώθησε το σχολείο. Το σχολείο όμως δεν με βοήθησε όσο θα έπρεπε σε αυτό… Απέρριψε την προσπάθεια» είναι το παράπονό του. Εκείνος όμως επέμεινε, μόνος….
«Το νόημα της ζωής είναι στον εθελοντισμό. Εκεί γίνεσαι πραγματικά άνθρωπος, γιατί απλά κατανοείς τον άνθρωπο» λέει ο 24χρονος και προσθέτει ότι οι αποστολές που μένουν στην ψυχή του είναι αυτές που έχει κάνει η Ομάδα στο εξωτερικό (Σουδάν και αλλά) με βοήθεια σε φάρμακα και τρόφιμα. «Ευτυχώς στην Ελλάδα, η δική μου πάντως γενιά, δεν έχει δει τέτοιες καταστάσεις. Φοβάμαι όμως ίσως και να δούμε στο μέλλον…» λέει.
Εθελοντισμός δεν είναι οίκτος
Ο Παναγιώτης Λάκκας συμμετέχει σε πολλές δράσεις της Ομάδας Διάσωσης. Προσπαθεί στη συνέχεια να το μεταφέρει στο χαρτί, με κείμενο ή ποίημα.
«Ο εθελοντισμός επιδιώχθηκε και επιδιώκεται από μερίδα ανθρώπων να ταυτιστεί με τη φιλανθρωπία, παρ’ όλα αυτά ο εθελοντισμός συνεχίζει να εμπνέει περισσότερο ειδικά στη σημερινή εποχή που κυριαρχεί ο ατομικισμός ως την απόδοση μιας καινούργιας αρετής, της αγάπης για το συνάνθρωπο. Η διαφορά του εθελοντή εκπαιδευμένου πολίτη απέναντι στην παλιά έννοια της φιλανθρωπίας, είναι ότι ο εθελοντής αντιμετωπίζει τα άτομα που έχουν δυσκολίες, τα άτομα στα οποία προσφέρει εθελοντική εργασία όχι με οίκτο, αλλά σαν άτομα ισότιμα, τα οποία περνούν δυσκολίες και στα οποία μπορεί να προσφέρει. Η διαφορά λοιπόν είναι ότι τα βλέπει ισότιμα. Δεν θεωρεί ανώτερο τον εαυτό του και ούτε δηλώνει «καλύτερος».
Και συνεχίζει: «Συνειδητοποιεί κανείς πως ο εθελοντής εξισορροπεί την ανάγκη με την ελευθερία, το σεβασμό με τη βοήθεια, τη σιωπή με τη φωνή και το λόγο με την πράξη. Γνωρίζει ότι τίποτα δεν του ανήκει, μα όταν χρειάζεται κάτι σπεύδει να το βρει και να το προσφέρει είτε το έχει, είτε όχι. Το στοίχημα του εθελοντισμού στην εποχή μας λοιπόν δεν είναι άλλο, παρά μόνο το να αισθανθεί ο κάθε πολίτης πως αποτελεί το μοναδικό σημείο αναφοράς, να αναδείξει τις προθέσεις του με ειλικρίνεια και να καταπολεμήσει την πεποίθηση πως τα σημαντικά γεγονότα είναι πάνω και πέρα των «απλών» πολιτών. Με τον τρόπο αυτό θα περιοριστούν οι παράγοντες που χαρακτηρίζουν τη σημερινή νοοτροπία των πολιτών, όπως το κλίμα του ατομικισμού, της αδιαφορίας για τα κοινά, της εσωστρέφειας στο στενό οικογενειακό περιβάλλον».
Οι δριστέλες
Είναι μία δύσκολη και επίπονη επαγγελματική ενασχόληση. Η οικογένεια του Παναγιώτη Λάκκα προσπαθεί να κρατήσει ένα παραδοσιακό επάγγελμα που τείνει να σβήσει. «Ειδικά στην εποχή της κρίσης γίνεται ακόμη δυσκολότερο. Ο κόσμος δεν έχει πλέον χρήματα να του περισσεύουν, ώστε να πλένει τα χαλιά και τα μάλλινά του με αυτόν τον παραδοσιακό και υγιή τρόπο. Σίγουρα η δουλειά είναι πεσμένη, υπάρχουν όμως και αρκετοί που μας ενθαρρύνουν να συνεχίσουμε, να κρατήσουμε την επιχείρηση και μας βοηθάνε» λέει ο 24χρονος, ο οποίος από πολύ μικρός έχει βιώσει αυτό το μοναδικό και σπάνιο επάγγελμα.
«Κάνω ό,τι μπορώ για να στηρίξω τα όνειρά μου» λέει στο τέλος της συζήτησης μαζί του. Είναι ένας ευγενικός και με πολλή όρεξη και πολλά ενδιαφέροντα άνθρωπος. «Ξέρω ότι η εποχή που ζω είναι πολύ δύσκολη και απαιτητική. Η ζωή δεν είναι εύκολη. Γίνεται όμως όταν αυτό που κάνεις έχει το στοιχείο της προσφοράς» καταλήγει. Γιατί και το επάγγελμα που κάνει προκειμένου να επιβιώσει, αλλά και η αποστολή του εθελοντισμού στην πράξη υποδηλώνουν το ίδιο πράγμα: Ευαισθησία και αγάπη…
https://e-thessalia.gr/%ce%bf-%ce%b5%ce%b8%ce%b5%ce%bb%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%bf%ce%af%ce%ba%cf%84%ce%bf%cf%82/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου